In het westen van het Oostenrijkse Tirol stroomt de rivier de Lech door een groene vallei die omgeven is door indrukwekkende bergpieken. Dit landschap vormt ons speelterrein de aankomende dagen. Samen met vriendin Yvonne ga ik vijf dagen packraften in deze prachtige omgeving.

Packraften in Oostenrijk

Met packraften heb ik inmiddels ervaring. Eerder ging ik op pad met Packraft Travel in de Duitse Eifel, het Luxemburgse Müllerthal en het Belgische Gent. Ik weet dus hoe het is om te hiken met de kajak op mijn rug en tussendoor te raften.

Deze trip in Oostenrijk is next level. Ik verwacht pittige hoogtemeters en uitdagende stroomversnellingen op de rivier. Leuk!

Traildag 1: de start

Met de groep van 12 personen staan we om instructeur Michael heen. Stapsgewijs legt Michael uit hoe we de packraft opblazen en alle onderdelen, zoals zitting en beenlussen, bevestigen. Daarna gaan we zelf aan de slag.

Wanneer onze boten klaarliggen volgt uitleg over onze verdere uitrusting. Op het water dragen we een droogpak, omdat het water erg koud is. Daar overheen een zwemvest en op ons hoofd een helm.

Volledig aangekleed en met opgeblazen boot lopen we naar een kiezelstrandje aan rivier de Lech.

Clinic wild water varen

Op het strandje start onze clinic. Instructeur Sedrick stelt zich voor. “Het is vandaag niet de vraag of je om gaat met de boot, maar wanneer”, zegt hij. Dat klinkt spannend! Tijdens de clinic leren we daarom hoe redding vanuit het water plaatsvindt en hoe je jezelf kunt redden.

“We starten nu met redding middels een touw”, zegt Sedrick. Een stuk verderop laten we ons om de beurt met het water meedrijven. Wanneer het mijn beurt is, laat ik me door het water meevoeren. “Touw!”, roept de instructeur hard. Een reddingstouw wordt toegeworpen. Ik pak het touw en word aan de kant getrokken.

Na de redding met touw kunnen we het water op. Ik duw mijn kajak het water in en stap erin. Op het water gaat de clinic verder. We leren hoe we weer de kajak inkomen als we omslaan en hoe we in horizontale lijn de stromende rivier over kunnen steken.

Zelfverzekerd door alles wat we geleerd hebben, peddelen we door de stroomversnellingen naar het eindpunt in Vorderhornbach.

Te voet verder

Ik trek mijn kajak het kiezelstrand op. In mum van tijd zit de uitrusting in mijn tas. Ik hijs hem op mijn rug. Vanaf hier lopen vriendin Yvonne en ik samen terug naar het punt waar we de boot in gestapt zijn: camping Rudi. Onze verblijfplaats de eerste paar dagen.

De route loopt langs de rivier de Lech. Het pad is vlak, wat een goede start is voor de eerste dag. “Wat een heerlijk Oostenrijks landschap he”, zegt Yvonne. Ik beaam dat. De hoge sparrenbomen, de blauwe rivier, de authentieke boerderijen en de grasgroene velden met veldbloemen maken het tot een kenmerkend plaatje.

Hamburgeravond

Wanneer we aankomen ruiken we de geur van een BBQ. “Dat is waar ook”, zeg ik tegen Yvonne. Vanavond is het hamburgeravond. Door alle inspanningen van vandaag was ik dat bijna vergeten. Mijn maag niet. Ik merk dat ik hongerig ben van de dag. Heerlijk dus dat op deze eerste dag voor ons gekookt wordt. Omdat wij vegetarisch eten, staat er voor ons een knapperig stokbrood met gegrilde groenten klaar. Dat gaat er goed in.

De andere packraft-avonturiers smullen van de broodjes burger. Die er overigens heel goed uit zien.

Het is gezellig zo met z’n allen. We maken nader kennis en kletsen na over onze belevenissen op deze eerste dag.

Traildag 2: energie erin

Na een goede nacht op camping Rud wacht om 08.00 een heerlijk ontbijtje op ons. Onder het tentzeil bij de packraft-bus staan verse broodjes, beleg, koffie, thee en fruit. We laten het ons goed smaken want we hebben de energie nodig vandaag.

Ook aan energiebehoefte voor op de trail is gedacht. Na het ontbijt liggen de lekkernijen uit de “Expeditie foodpack” voor ons klaar. We stoppen de repen en het adventure food in onze packrafttassen en vertrekken.

Hoogtemeters maken

Vanuit Häselgehr stijgen we al snel. We wandelen over een bospad richting bergtop “Kogel” op 1.416 meter hoogte. “Kijk daar!”, roept Yvonne. Ik kijk en zie nog net een vosje wegschieten langs de rotswand. Prachtig om te zien.

We lopen door en horen in de verte geklingel. Ik verwacht een kudde koeien, maar even later zien we paardjes met bel heerlijk grazen in het bos. Nieuwgierig komt een paard kijken wat voor bijzonder persoon ik ben, met de enorme tas op mijn rug. De koeien volgen een paar honderd meter verderop, wanneer we hogerop komen op de berg.

Het is inspannend om te klimmen met de packraft om mijn rug. De beloning op de top in echter groot. Een mooi uitzicht en een koud drankje in de Kasermandl hütte.

Naar het water

Na deze verfrissing zijn we klaar voor de afdaling. Die gaat rap. We volgen een pad door het bos omlaag en staan vrij snel in het stadje Elbigenalp. We lopen door het stadje naar de rivier. Op meerdere plaatsen langs het water stoppen we. De rivier heeft een ijsblauwe kleur die magisch afsteekt tegen het groene en rotsachtige landschap.

Raften

Na zo’n vier kilometer bereiken we de opstapplaats. Hier treffen we ook mede packrafter Tibbe, die met ons mee gaat. Alleen varen wordt namelijk afgeraden.

De kajaks liggen snel in het water en we vertrekken. Wat een plezier heb ik hier op het water. De stroomversnellingen volgen elkaar snel op. Ik heb de boot goed onder controle en zit er ontspannen in. Met een grote glimlach werk ik me door het kolkende water heen.

Na tien kilometer is het helaas alweer tijd om uit te stappen. We zijn weer bij camping Rudi. Wat was dit leuk!

Traildag 3: de packraft blijft thuis

Vandaag laten we de packraft thuis. Met de auto rijden we vanaf de camping naar Elbigenalp, 7 minuten verderop. Dat de packraft niet op onze ruggen zit vandaag is fijn. We gaan namelijk klimmen naar 2.200 meter. Dit betekent voor ons 1.100 hoogtemeters maken. Dat gaat toch een stuk makkelijker met kleine rugtas.

De zon schijnt en we hebben er zin in! We starten met een pad door het bos. Al snel volgen doorkijkjes met prachtige uitzichten. Behalve uitzichten zie ik om mij heen kleurrijke bloemen en ruik de geur van dennen en gras. Heerlijk!

Op naar de top

Na het bos vervolgen we de route over het “Panoramapad”. “Dit pad doet haar naam eer aan”, zeg ik tegen Yvonne. Het pad loopt over de bergkam en geeft hierdoor aan beide zijden een spectaculair uitzicht op de bergtoppen in de omgeving. Hier en daar zie ik nog plukjes sneeuw tussen de pieken liggen.

Om de paar meter stoppen we om foto’s te maken. Zo mooi is het hier. Ondanks deze “vertraging” bereiken we net voor de lunch de top. “We dit it!”, zeg ik tegen Yvonne.

De timing is perfect. We hebben trek en ploffen in het zachte gras. We halen onze lunchpakketjes tevoorschijn en genieten van de maaltijd met dit waanzinnige uitzicht.

Langs de Rothornspitze

Met volle buikjes vervolgen we het pad rustig aan omlaag. Dit gaat een stuk geleidelijker dan het stijgen. “Ik moet even in de sneeuw spelen”, zeg ik tegen Yvonne. Ze laat me mijn gang gaan en blij gooi ik even later wat sneeuw in de lucht. Na dit pleziertje slingeren we verder omlaag langs de Rothornspitze. Wanneer ik goed naar dit topje kijk zie ik inderdaad dat het gesteente roodgekleurd is.

De laatste meters

Het laatste stuk van de route gaat door het bos en over grasland. Langzaamaan merken we dat we dichter bij de bewoonde wereld komen. Vlak voor de finish zien we de Gibler alm liggen. We hebben nog alle tijd dus trakteren onszelf op een colaatje en verfrissend citroensapje.

Traildag 4: wakker worden in Gasthof Rose

Na de stevige hike van gisteren reden we door naar Gasthof Rose. Hier brachten we de nacht door. Er wacht nu een ontbijt op ons in het authentieke restaurantje. We sluiten aan bij onze mede-packrafters en kletsen met elkaar over de prachtige routes die we de afgelopen dagen al gevaren en gelopen hebben.

Vandaag staat er weer een mooie route op het programma.

Van Gasthof naar Lech

Met de packrafttassen weer op onze ruggen lopen we vanaf Gasthof Rose naar de Lech. Na de hoogtemeters van gisteren hebben onze benen vandaag een klein beetje rust. Het pad is vlak en loopt door de velden. Na een ruime 3 kilometer komen we al bij het water aan.

Blazen en varen

Blij als een kind draai ik rondjes op het kiezelstrandje. Het voelt zo geweldig om als enige in dit indrukwekkende en verlaten landschap te staan. “Ik voel me klein in deze enorme natuur”, zeg ik tegen Yvonne. Zij is ondertussen al druk in de weer met haar uitrusting en kajak. Snel ga ik ook maar aan de slag.

De bootjes liggen vlot in het water. We peddelen behendig over de Lech. Zo nu en dan meer ik aan bij een strandje zodat ik goed om mij heen kan kijken. Het stromende blauwe water, de groene bomen en de pieken in de omgeving. Ik krijg er geen genoeg van.

Forchacher Hangbrug

Veel te snel naar mijn zin doemt in de verte een hangbrug op. Dit is het punt waar wij eruit gaan. Ik had nog kilometers door gekund in de boot, maar we moeten ook nog teruglopen. Het is dus beter om er hier uit te gaan.

We pakken in en stappen de hangbrug op. Vanaf de hoogte kijken we ver uit over de Lech. De rivier slingert door het landschap.

Feldele

Het pad brengt ons door het bos naar Feldele. Een authentieke boerderij in een omgeving met dennen, jeneverbesstruiken en kabbelende beekjes. Bij het naderen van de boerderij hoor ik de koeienbellen klingelen en zie de dieren herkauwend in het gras liggen.

Na een kleine klim en afdaling volgen de laatste kilometers terug naar Gasthof Rose in Vorderhornbach. Hier zoeken we een plekje op het terras onder de bomen en smullen van een typisch Oostenrijks gerecht: Gemüse Laibchen.

Traildag 5: het zit er bijna op

De laatst dag alweer. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik al heel lang weg ben, terwijl aan de andere kant de tijd omgevlogen is. Jammer, maar wel een goed teken. Dat betekent dat het enorm leuk was!

Vandaag gaan wij helaas niet meer raften, ondanks dat dit wel in het officiële programma staat. Yvonne en ik hebben nog een rit naar huis voor de boeg en hebben daarom gekozen voor een wandeling langs de Lech.

We rijden naar Weissenbach en lopen een trail langs de rivier. De andere packrafters zullen vandaag op dit deel van de rivier nog plezier hebben in hun kajaks. Ook wij genieten nog een keer van het uitzicht op het ijsblauwe water, van het geurende bos en de hoge bergtoppen in de verte. We praten na over deze enorme belevenis en de mooie plekken waar we deze trip geweest zijn.

Stiekem blik ik ook vooruit. Ik kijk uit naar nieuwe trails van Packraft Travel en hoop volgend jaar weer een nieuw avontuur te beleven. Ik ben verslaafd!

Praktische info

Ook enthousiast of wil je meer informatie? Je leest alles over deze trail, maar ook over de andere trails op www.packrafttravel.nl.

Verder is het goed om te weten dat je geheel ontzorgt op pad kunt. Via Packraft Travel kun je ervoor kiezen om in een tent te slapen die op camping Rudi voor je klaar staat. Ook de overnachtingen in Gasthof Rose zijn inbegrepen.

Je kunt een “Expeditie foodpack” bijboeken. Je weet dan zeker dat je voldoende energie binnenkrijgt voor de inspanningen. Behalve gevriesdroogd eten en energierepen krijg je dan ontbijt en neem je deel aan de hamburgeravond. In de omgeving zijn voldoende restaurantjes om de andere avonden te eten. Ook Gasthof Rose serveert authentieke gerechten voor een goede prijs.

Daarnaast wil ik vermelden dat de trail inspannend is, maar voor mensen met een goede gezondheid en conditie prima te doen. Het kajakken is veilig, mits je dit natuurlijk met de juiste uitrusting en je gezonde verstand doet. Tijdens de clinic leer je hoe je jezelf kunt redden. Ik heb dit niet nodig gehad en kon met veel plezier door de stroomversnellingen varen.

Ook zijn er altijd mogelijkheden om de trail of het programma naar jouw behoefte aan te passen.