Карла Гінзбург — адзін з заснавальнікаў «мікрагісторыі». Яго ўвага канцэнтравалася на тых бяздольных, а часта і гнаных, што існавалі па-за коламі палітычных, сацыяльных і культурных эліт. Вывучаў Гінзбург эпохі Сярэднявечча і Адраджэння.

Карла Гінзбург, 4 лютага 2026 года, Балоння. Photo by Roberto Serra — Iguana Press / Getty Images
У Балонні, Італія, на 88‑м годзе жыцця памёр гісторык, адзін з заснавальнікаў кірунку мікрагісторыі, Карла Гінзбург. Ён паходзіў з яўрэйскай сям'і з Турына, у 1961 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі (PhD) у Пізанскім універсітэце. Пасля гэтага займаўся навуковымі даследаваннямі, захапляльна пісаў і выкладаў. Сярод яго прац — «Начныя бітвы», «Сыр і чарвякі», а таксама «Экстазы: разгадка ведзьмінага шабашу».
У сваёй кнізе «Сыр і чарвякі» (1976) ён даследуе гісторыю фрыульскага млынара XVI стагоддзя, якога звалі Менокіа і які двойчы паўставаў перад судом каталіцкай інквізіцыі: у першы раз яго прысудзілі да пажыццёвага зняволення (пазней ён быў вызвалены па памілаванні з-за дрэннага стану здароўя і гаротнага эканамічнага становішча яго сям'і), а на другі раз яго спалілі на вогнішчы як нераскаянага і зацятага ерэтыка. У гэтай кнізе Гінзбург, на аснове аналізу судовых дакументаў, вылучае розныя аспекты дзіўна разнастайнага свету культурных, філасофскіх, палітычных і рэлігійных поглядаў Менокіа, якія толькі ў мінімальнай ступені можна патлумачыць уплывам «высокай» культуры.
«Бываюць аўтары з такім статусам класікаў, што нязменна здзіўляешся, калі даведваешся, што, аказваецца, яны жывыя і актыўна пішуць. Так у мяне было з Карла Гінзбургам: у гады шкалярства яго імя ўключалася ў гістфакаўскія праграмы і пералічалася недзе побач з Брадэлем, Фуко і яўна само належала гісторыі.
Пасля, у гады больш дарослыя, я здзівіўся яшчэ раз, апынуўшыся на ягонай лекцыі. Класік працягваў быць жывым і бадзёрым, а мне ўсё здавалася, што я праціснуўся ў нейкую шчыліну ў часе і бачу тое, што чалавек майго пакалення бачыць не павінен.
Зараз вось яго сапраўды не стала. Што б сказаў пра гэта млынар Менокіа? Напэўна, тое, што памерлі і яго цела, і ягоная душа, што застаюцца толькі напісаныя ім кнігі, а чытанне кніг можа даваць сапраўдную радасць у жыцці, але і быць небяспечным. І што ёсць вялікая насалода ў разуменні свету — ад нябесных сфераў да самых простых і сціплых яго праяваў. І што сіньёр прафесар тое добра ведаў і іншых гэтаму вучыў», — напісаў у развітальным слове пра Гінзбурга ў сябе ў фэйсбуку гісторык Сяргей Грунтоў.

| # | Наименование новости | Тональность | Информативность | Дата публикации |
|---|---|---|---|---|
| 1 | «Калі пісаць — то толькі па гарачых сьлядах». Былы палітвязень Ігар Карней выпусціў кнігу турэмных успамінаў | 0 | 8.71 | 20-08-2026 |
| 2 | Самое важное и ценное в этой жизни - люди. Человек ... | 0 | 2.72 | 22-08-2026 |
| 3 | Собачья жизнь🦴 Скажи мне, что это за жизнь? Кто последним ... | -5 | 3 | 09-07-2026 |
| 4 | Пётра Садоўскі — чалавек, які спазнаў «гістарычнае шчасце» | 0 | 10 | 06-07-2026 |
| 5 | Данко нашего времени. Для кого пел Галич | 0 | 0 | 19-10-2018 |
| 6 | На пыльных тропинках далёких планет ,Отто карлыч непрестанно следил , ... | -2 | 3 | 18-07-2026 |
| 7 | Юрист, бунтарь, любовник. Пять фактов о жизни Петра Чайковского | 0 | 0 | 07-05-2020 |
| 8 | «Люблю отчизну я…»: генерал Золотов прочитал землякам стих Лермонтова в Сасове | 6 | 7 | 05-07-2026 |
| 9 | Ушел из жизни выдающийся инженер и государственный деятель Валерий Серов | 2 | 7 | 17-07-2026 |