Aberdeen is een ietwat vreemde kuststad. Het grijze graniet dat in de regio wordt gewonnen, is ook gebruikt in veel historische gebouwen en dat geeft de straten een bijzonder aanzicht.

De plaatselijke voetbaltrots vierde vooral in de jaren tachtig grote successen. Twee kampioenschappen en de Europa Cup II gaven die jaren de nodige glans. Na dat glorievolle decennium werd Aberdeen nooit meer kampioen en dat zit er voorlopig ook niet in. Al zorgde Hearts vorig seizoen bijna voor een sensatie door grootmachten Rangers en Celtic lang van de eerste plek te houden. Dus er kan zomaar iets geks gebeuren.

Pittodrie, het stadion van Aberdeen, gebouwd in 1903, is een ware parel, gelegen op een paar honderd meter van de zee. Toen enkele jaren geleden het Nederlands Elftal daar een wedstrijd speelde tegen de Schotten, vonden de Nederlandse journalisten het allemaal maar raar. Een ouwe zooi vonden ze het. De meeste Nederlandse voetbaljournalisten snappen van voetbalcultuur dan ook zoveel als André Hazes van zelf een melodie verzinnen: niks.

De toegangspoort aan de kant van de Merkland Stand is van grote schoonheid en de façade van de hoofdtribune (een ontwerp van Archibald Leitch!) sober, maar typisch Brits.

De immense Richard Donald Stand uit 1993 is niet de mooiste tribune ooit maar maakt wel indruk. Achter die Richard Donald Stand staat een beeld van Sir Alex Ferguson, trainer in de tijd van de grote successen. Daar vind je ook een heuveltje vanwaar je een mooi overzicht over Pittodrie hebt en als je geluk hebt, zie je de zeemist zo het stadion indrijven.

De verhuisplannen van Aberdeen bestaan al lang, maar je weet maar nooit wanneer er een idioot opstaat die ervoor zorgt dat dit stuk Schots voetbalerfgoed verdwijnt. Niet te lang wachten met een bezoekje dus, zoals wel vaker met waarachtige voetbalcultuur.