• Europejski program SAFE coraz bardziej dotyczy nie tylko finansowania obronności, ale także kontroli nad dostępem do uzbrojenia.
• Polityka USA "America First Arms Transfer Strategy" pozwala Waszyngtonowi dowolnie ustalać priorytety dostaw broni.
• W tej sytuacji dla Polski rośnie znaczenie dywersyfikacji zakupów uzbrojenia.

Program SAFE przestaje być wyłącznie projektem dotyczącym finansowania zbrojeń. Coraz bardziej chodzi o strategiczną kontrolę nad tym, kto i na jakich zasadach może korzystać z uzbrojenia oraz dostępu do amunicji w sytuacji kryzysowej. Jak zauważa "Rzeczpospolita", niektóre decyzje światowych mocarstw pokazują, że Polska nie zawsze znajduje się w gronie państw traktowanych priorytetowo.

Nowe realia wyznaczyła administracja Donalda Trumpa, wdrażając politykę America First Arms Transfer Strategy. Oficjalnie rozwiązanie miało usprawnić i przyspieszyć dostawy sprzętu wojskowego dla najważniejszych partnerów USA. W praktyce Waszyngton zyskał możliwość dowolnego ustalania kolejności realizacji zagranicznych kontraktów, kierując się aktualnymi interesami politycznymi i strategicznymi.

Według "Rzeczpospolitej" Stany Zjednoczone mogą obecnie przesuwać zagraniczne zamówienia według własnych priorytetów. Państwa uznawane za kluczowe otrzymają sprzęt szybciej, pozostałe muszą liczyć się z opóźnieniami.

Jeszcze niedawno wydawało się, że Polska - jako jedno z najważniejszych państw wschodniej flanki NATO - będzie traktowana przez USA w sposób uprzywilejowany. Dziś jednak sytuacja wygląda inaczej. Gazeta zwraca uwagę, że choć Warszawa pozostaje ważnym partnerem politycznym Waszyngtonu, to z militarnego punktu widzenia pierwszoplanowym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych pozostaje Izrael.

W tej sytuacji coraz większego znaczenia nabiera strategia uniezależniania się od jednego dostawcy broni. Decyzje podjęte kilka lat temu, dotyczące równoczesnych zakupów sprzętu wojskowego w USA oraz Korei Południowej, dziś są postrzegane nie jako alternatywa, lecz element bezpieczeństwa państwa.

Przykładem są różnice pomiędzy amerykańskim systemem HIMARS a koreańskim Homar-K. Kluczowe okazują się nie tylko parametry techniczne wyrzutni, ale przede wszystkim możliwość samodzielnego dysponowania amunicją i kontrolowania jej produkcji.

W przypadku koreańskich rozwiązań Polska uzyskała zgodę na lokalną produkcję rakiet i amunicji, co znacząco zwiększa niezależność krajowego przemysłu obronnego. Dzięki temu Polska przestaje być wyłącznie odbiorcą sprzętu, a staje się także jego współproducentem. Przy amerykańskich systemach podobnych uprawnień nie przewidziano i nic nie wskazuje na zmianę stanowiska USA.

"Rzeczpospolita" podkreśla, że Amerykanie chętnie eksportują nowoczesne uzbrojenie i amunicję, a czasem zgadzają się również na tworzenie centrów serwisowych za granicą. Jednocześnie zachowują pełną kontrolę nad technologią, dostępem do uzbrojenia i możliwościami jego wykorzystania.

©

Materiał chroniony prawem autorskim - zasady przedruków określa regulamin