• Ο Αλέξης Τσίπρας σχεδιάζει να επανέλθει στην εξουσία χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, ακόμη και πολιτικές συμμαχίες με αντίθετα ιδεολογικά άκρα.
• Ο όρος «κυβέρνηση πετάλου» περιγράφει τη συνεργασία μεταξύ άκρων Αριστεράς και Ακροδεξιάς που ενώνουν δυνάμεις για να σχηματίσουν κυβέρνηση με βάση αντισυστημική ρητορική και κοινά συμφέροντα.
• Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βασίστηκε στην κοινή αντιδυτική και αντισυστημική στάση και κατέληξε σε πολιτικές που θεωρούνται καταστροφικές για τη χώρα, όπως η υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών και η υπαγωγή σε τρίτο μνημόνιο.
• Η διάλυση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2019 οφείλεται σε διαφωνίες για τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά οι ιδεολογικές βάσεις που διευκόλυναν την αρχική συνεργασία παραμένουν ενεργές.

Είναι τόσο επικεντρωμένος ο εγκέφαλος του Αλέξη Τσίπρα στο να «ξανασώσει» την Ελλάδα και τους Έλληνες, που επεξεργάζεται -παρέα με το «νεοσύστατο» επιτελείο του… «παλαιών» κολλητών, που δημιουργεί, όλα τα πιθανά σενάρια που εντοπίζει, προκειμένου να κατσικωθεί εκ νέου στον σβέρκο μας και εδώ που τα λέμε, έχει αποδείξει στο παρελθόν, μέχρι πού μπορεί να φθάσει, προκειμένου να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του…

Ο όρος «κυβέρνηση του πέταλου», ή αλλιώς «κυβερνητικός συνασπισμός πετάλου» -στα αγγλικά ο συγκεκριμένος όρος είναι γνωστικά ως «horseshoe coalition» αναφέρεται σε μια άκρως οξύμωρη πολιτική συγκυρία όπου δύο κόμματα από τα αντίθετα άκρα του πολιτικού φάσματος -λαϊκιστική Αριστερά και λαϊκιστική Ακροδεξιά, αποφασίσουν και συμφωνήσουν να συνεργαστούν ή να συμπλεύσουν πολιτικά για να σχηματίσουν κοινοβουλευτικό μέτωπο ή ακόμα και κυβέρνηση. Στις πολιτικές επιστήμες, ο συγκεκριμένος όρος βασίζεται στη «Θεωρία του Πετάλου» που καταδεικνύει, πως το πολιτικό φάσμα δεν είναι ποτέ μια ευθεία γραμμή, αλλά προσομοιάζει σε πέταλο αλόγου, με τα δύο του άκρα -άκρα Αριστερά και άκρα Δεξιά να λυγίζουν προς τα μέσα και να πλησιάζουν πολύ περισσότερο μεταξύ τους παρά με οποιονδήποτε άλλο πολιτικό σχηματισμό! Κάπου πάντα, ο μπολσεβικισμός και ο φασισμός συναντώνται και μέσω όσμωσης γίνονται ένα και το αυτό…

• Στην από κοινού αντισυστημική ρητορική, όπου παρά τις τεραστίων διαστάσεων ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δύο εταίρων, αυτοί ενώνονται συνειδητά λόγω της κοινής τους αντίθεσης, σε σχέση με τις παραδοσιακές «συστημικές» πολιτικές παρατάξεις, τις ελίτ όπως τις ονομάζουν και το πολιτικό κατεστημένο, που τους έχει βάλει στην άκρη.
• Στην «πολιτική σύγκλιση απόψεων» σε διάφορα θέματα, όπου συχνά ανακαλύπτουν κοινούς παρονομαστές σε θέματα όπως, ο οικονομικός «δήθεν» προστατευτισμός των πολιτών και της χώρας, ο σκεπτικισμός μέχρι ολικού «αρνητισμού» απέναντι σε διεθνείς οργανισμούς, όπως για παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ΒορειοΑτλαντική Συμμαχία, η τάση για απομονωτισμό της χώρας από πλευράς εξωτερικής πολιτικής και γενικά η αδικαιολόγητη ή και πολλές φορές η άρρωστη «δυσπιστία» και η εχθρότητα προς τους κρατικούς θεσμούς της χώρας γενικά.
• Στον «πολιτικό πραγματισμό», όπου η στενή συνεργασία μεταξύ τους γίνεται πάντα για λόγους «μοιράσματος της εξουσίας», καθώς κανένα από τα δύο άκρα δεν μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση ή να συμφωνήσει με άλλες πολιτικές παρατάξεις για να προσποριστεί άλλους συμμάχους.

Το πνεύμα σύμπνοιας μεταξύ τους σφυρηλατήθηκε από το 2011 μέχρι το 2015 στις πλατείες της διαμαρτυρίας και της «υποβοηθούμενης» αγανάκτησης. Ήταν μια από τα κάτω προς τα πάνω συνεργασία-συμμαχία, που χτίστηκε πάνω στη δυσφορία που ένιωθαν κυρίως τα μεσαία στρώματα λόγω φόβου για κοινωνική πτώση και ανασφάλειας που δημιούργησε η οικονομική κρίση!

Αργότερα, κατά τη διάρκεια την καταστροφικής συγκυβέρνησης, οι δύο κυβερνητικοί εταίροι, ο καθένας με το δικό του τρόπο, υπηρέτησε πιστά το «εθνικολαϊκιστικό αφήγημα», που κυριάρχησε στην ελληνική δημόσια σκηνή κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης και στη συνέχεια, τα πηδάλια της χώρας τα κρατούσαν στα τρεμάμενα χέρια τους οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με τα γνωστά αποτελέσματα.

Στο επίπεδο του πολιτικού στιλ της ηγεσίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η συμμαχία και η κυβερνητική σύγκλιση μεταξύ τους, μόνο τυχαία δεν υπήρξε. Οι δύο επικεφαλείς κατάφεραν να εκπροσωπήσουν από κοινού, παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές τους αφετηρίες, τον «αντιδυτικισμό» και τον «αντισυστημισμό της μισαλλοδοξίας». Η εχθρότητά τους προς το «παλαιό», η επιθετικότητα της ρητορικής του «κάγκουρα» που χρησιμοποιούσαν, η επίκληση σε μια ξένη και εγχώρια «κατοχική δύναμη» δημιούργησε το κοινό έδαφος πάνω στον οποίο συναντήθηκαν με τρόπο μαγικό στην Ελλάδα ο Φιντελ Κάστρο και η Λεπέν, ενώ βοήθησαν και στην κοινοβουλευτική παρουσία των Κασιδιάρηδων. Ο Τσίπρας και ο Καμμένος απέδειξαν ότι ο ελληνικός ακραίος ριζοσπαστισμός έχει δύο όψεις και αριστερή και δεξιά, αλλά ουσιαστικά διαθέτει κοινούς στόχους, δεν εκφράζει κάποια νέα πολιτική συνθήκη, δεν οραματίζεται κάτι νέο, αλλά επιδιώκει να υποστηρίξει και να συντηρήσει πολιτικές και κοινωνικές δομές του παρελθόντος, με τον «εκσυγχρονισμό» ως τον βασικό κοινό τους εχθρό.

Όπως ήδη αναφέρθηκε στην αρχή του άρθρου αυτού, όταν η ακροδεξιά και η αριστερά σχηματίζουν μαζί κυβέρνηση, το φαινόμενο αυτό ονομάζεται πολιτικά «κυβέρνηση αντίρροπου λαϊκισμού» ή «Συμμαχία Πέταλο». Αν και θεωρείται σχετικά σπάνιο, λόγω ιδεολογικών διαφορών μεταξύ τους σε κοινωνικά ζητήματα, ιστορικά έχει όντως συμβεί, με τα δύο άκρα να ενώνονται γύρω από έναν «κοινό» αντίπαλο, συνήθως την όποια κυβέρνηση που κυβερνά, οικονομικές παρεμβάσεις της Ε.Ε. την όποια λιτότητα κλπ., με πιο πρόσφατο παράδειγμα, την καταστροφική συγκυβέρνηση του άκρο-αριστερόστροφου ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ.

Το κοινό έδαφος που επέτρεψε τη συνεργασία τους ήταν η κοινή τους ρητορική ενάντια στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, το απύθμενο μίσος τους για τη μεσαία τάξη την οποία κατάφεραν να διαλύσουν και το «αντιμνημονιακό» τους μένος. Ήταν όμως τόσο αναξιόπιστοι και επικίνδυνοι σαλταδόροι, που αφού έκαναν το «κρέας… ψάρι» με το περίφημο δημοψήφισμα, στη συνέχεια δεν δίστασαν να χρεώσουν τη χώρα… με ένα τεράστιο τρίτο μνημόνιο ύψους 100 δισ, να πουλήσουν την Μακεδονία στους Σκοπιανούς και να ορίσουν… τα ψάρια ως τους πραγματικούς και αδιαμφισβήτητους ιδιοκτήτες του Αιγαίου, το οποίο κατά τη επίσημη άποψή τους, δεν μπορεί να έχει σύνορα! Ήταν έτοιμοι δε να πουλήσουν κι αυτό… αλλά δεν πρόλαβαν, γιατί τους έκοψαν το δρόμο οι εξελίξεις.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 2019, όταν ο Καμμένος απέσυρε τη στήριξή του λόγω της ριζικής διαφωνίας του με την Συμφωνία των Πρεσπών για το θέμα του ονόματος της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά έμεινε εκεί στηρίζοντας τον προδοτικό ΣΥΡΙΖΑ… μέχρι τέλους! Στη συνέχεια παραιτήθηκε από την κυβέρνηση για να αποκτήσει άλλοθι. Ήταν μια κίνηση όπως εκείνη των Τούρκων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που περίμεναν μέχρι οι Γερμανοί να ηττηθούν από τους Συμμάχους και μετά… να τους κηρύξουν τον πόλεμο…

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν ένα πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο που δεν πρέπει ποτέ να επαναληφθεί. Είμαι όμως της άποψης πως ακόμα υπάρχουν κεκαλυμμένα ιδεολογικά ερείσματα, που θα ευνοούσαν μελλοντικά τέτοιου είδους καταστροφικές συνεργασίες, ειδικά στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές του 2027;

Η αλήθεια φίλες και φίλοι είναι, πως δεν γίνεται κανείς «γελοίος» με τις ιδιότητες που διαθέτει, αλλά με τις ιδιότητες που «προσποιείται» πως έχει και τα «κρυφά» του σχέδια, παραμυθιάζοντας τους πολίτες με ηρωικούς στοχασμούς!