Honderd tankwagens

Terug op kantoor valt er evenmin aan de gevolgen van klimaatverandering te ontsnappen. Zo werd VEMOBIN benaderd of we de gestegen logistieke kosten door de problemen in de binnenvaart konden helpen becijferen. Droogte en het vroege wegsmelten van de sneeuw in de Alpen zorgen immers voor extreem lage waterstanden in de Rijn. En je hebt nu eenmaal zo maar honderd tankwagens nodig om een binnenvaartschip te vervangen. Hoe verontrustend de effecten van klimaatverandering ook zijn, verrassend zijn ze niet. Daarvoor staat wat we nu beleven nauwkeurig voorspeld in scenario’s van het IPCC en KNMI. 

Speld

Ik moet terugdenken aan 2006, toen ik net begon met werken. Internationaal speelde toen de vraag of de kosten van klimaatadaptatie (je aanpassen) uiteindelijk niet lager zouden zijn dan die van klimaatmitigatie (minder uitstoot). Want ook toen al belastte bijvoorbeeld de ondersteuning van elektrisch rijden en van windturbines de Rijksbegroting, en dus de portemonnee van de belastingbetaler. Was het dat allemaal wel waard? Econoom en voormalige Chief Economist van de Wereldbank Sir Nicholas Stern beslechtte dat debat met zijn fameuze Stern Review. Hij concludeerde: “(..) the costs of stabilising the climate are significant but manageable; delay would be dangerous and much more costly.” Geen speld tussen te krijgen.

Frisse moed

Waarom ik hieraan terugdenk? Omdat de inmiddels twintig jaar oude uitspraak van Stern niets aan kracht heeft ingeboet. Het maakt ook dat ik nog steeds tot in mijn tenen gemotiveerd ben voor die boodschap, dat we – sneller dan tot op heden – moeten investeren in een duurzame Europese economie. Primair helpen die de opwarming tegen te gaan, secundair dienen ze onze strategische autonomie, maar bovendien zijn duurzaamheidsinvesteringen volgens Stern een verzekeringspremie die een hogere kostenpost later helpt voorkomen. En er is bovendien geen alternatief: onze productie blijven verplaatsen naar China in de hoop dat zij die investeringen wél plegen, is strategisch onverantwoord en milieutechnisch dubieus (wij doen minder en zij produceren voorlopig zonnepanelen op kolenstroom). Dus vooruit, met frisse energie aan het werk voor elektrificatie van de industrie, voor CCS, voor bio- en synthetische brandstoffen, voor waterstof en elektrisch laden. Ook de tweede helft van dit boekjaar c.q. in dit nieuwe parlementaire jaar, houd ik vast aan de enige KPI die écht telt: daadwerkelijke investeringen in een duurzamer energiesysteem.

Jan-Willem van den Beukel is algemeen directeur van de Vereniging Energie voor Mobiliteit en Industrie (VEMOBIN)