«Έλεγε δήθεν αστειάκια, αλλά πατούσε σε αλήθειες της κοινωνίας. Και γι' αυτό είναι και θα είναι πάντα σύγχρονο αυτό το πνεύμα της», λέει ο Σπύρος Παπαδόπουλος για τη Δήμητρα Παπαδοπούλου και το μυστικό που έκανε τους «Απαράδεκτους» να μείνουν ανεξίτηλοι στις καρδιές των Ελλήνων.

«Είμασταν νέα παιδιά και μια παρέα που δεν έπαιρνε τίποτα σοβαρά. Και, αφ' ετέρου, όπως αποδείχθηκε, υπήρχε η πολύ διαισθητική ματιά της Δήμητρας. Η οποία Δήμητρα, το λέω και το ξαναλέω, δεν είναι μια συγγραφέας που γράφει αστεία. Είναι μια συγγραφέας με κεραίες απλωμένες μέσα στην κοινωνία και πιάνει πράγματα που εμείς δεν τα πιάνουμε. Λέει, λοιπόν, κάτι, «Εγώ είμαι του Πολυτεχνείου», ας πούμε, και πίσω από αυτή τη φράση υπάρχουν 300 σελίδες κείμενο. Το τι σημαίνει μέσα στην κοινωνία όλο αυτό.»

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος μιλάει στο Επί Σκηνής.

Από τα 18 χρόνια του «Στην υγειά μας, παιδιά», μέχρι τη νοσταλγία για τις ανοιχτές γειτονιές και τα αυθόρμητα γλέντια μιας άλλης εποχής, ο αγαπημένος ηθοποιός εξομολογείται πως, αν μπορούσε να αλλάξει κάτι, «θα το πήγαινα 60-70 χρόνια πίσω».

«Καταρχάς, την εκπομπή εγώ την πρότεινα. Δηλαδή, μου είπαν ότι θέλουμε κάτι, μια-δύο ώρες, που τελικά πήγε και τρεις ώρες, για να διασκεδάζει ο κόσμος. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αγαπάω το ελληνικό τραγούδι και το ξέρω και καλά. Γιατί από μικρός ακούω ραδιόφωνο. Αν θέλετε κάτι τέτοιο. Το ξεκινήσαμε στα τυφλά. Πήγαινα κι εγώ χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Υπέφερα πολύ με τη δουλειά. Μέχρι να βρει τον δρόμο του αυτό το πράγμα και να βρω κι εγώ τον δρόμο μου μέσα από αυτό. Πέρα από το ότι διάβαζα πολύ, ασχολιόμουν, σκεφτόμουν όλη μέρα. Σκεφτόμουν κάτι, μετά το πέταγα. Ύστερα το ξανάφερνα. Μια ταλαιπωρία μεγάλη. Κάποια στιγμή, λοιπόν, βρήκε τον δρόμο του. Είδα ότι αρέσει και στον κόσμο και αυτό με ανακούφισε πολύ.» μας εξομολογείται ο Σπύρος Παπαδόπουλος για την διάσημη εκπομπή.

Όταν τον ρωτήσαμε τι θα άλλαζε σήμερα στον κόσμο αν ήταν στο χέρι του εκείνος μας απάντησε:

«Θα τον πήγαινα 60-70 χρόνια πίσω. Δεν ξέρω για ποιον λόγο, πραγματικά νοσταλγώ. Εγώ μεγάλωσα σε γειτονιές όπου ήταν παρόντα τα γαϊδουράκια, οι μανάβηδες, οι πόρτες ήταν όλες ανοιχτές, έμπαινε η μία γειτόνισσα και έπαιρνε καφέ από την άλλη, ενώ εκείνη έλειπε. Γλέντια στήνονταν με το τίποτα. Ακόμα και άνθρωποι που ζούσαν μέσα στην απόλυτη φτώχεια, δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Γλέντια με το τίποτα.»

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος μιλάει στο Επί Σκηνής.

Με αφορμή την καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Sexy Laundry» με τη Ρένια Λουιζίδου, ο Σπύρος Παπαδόπουλος μιλά στο CNN Greece για τον έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις φιλίες που τον διαμόρφωσαν και όσα εξακολουθούν να τον συγκινούν.