• Karty mobilizacyjne trafiają do wybranych obywateli już w czasie pokoju. Osoby, które je otrzymały, mają obowiązek stosować się do zawartych w niej poleceń.
• Kolor paska na dokumencie określa rodzaj obowiązków i sposób wezwania.
• Dokumenty mogą otrzymać nie tylko rezerwiści, lecz także specjaliści i pracownicy cywilni. Samo otrzymanie karty mobilizacyjnej nie oznacza natychmiastowego powołania do wojska. 

Karty mobilizacyjne to dokumenty wydawane przez wojskowe centra rekrutacji, które informują obywateli o obowiązku stawienia się do służby wojskowej w przypadku ogłoszenia mobilizacji lub wojny. Ich głównym celem jest szybkie przygotowanie państwa do obrony poprzez uzupełnienie sił zbrojnych odpowiednio przeszkolonymi osobami. Dzięki nim możliwe jest sprawne zorganizowanie wojska w sytuacjach zagrożenia, takich jak konflikt zbrojny czy stan wojenny.

Karty mobilizacyjne są także elementem planowania strategicznego państwa. Pozwalają określić liczbę rezerwistów oraz specjalistów, którzy mogą zostać skierowani do służby. Z tego powodu karty wysyłane są do obywateli już w czasie pokoju - informuje "Rynek Zdrowia".

W zależności od przydziału oraz formy wezwania istnieje kilka rodzajów kart mobilizacyjnych. Różnią się one między sobą zakresem obowiązków, czasem zgłoszenia się do służby oraz przeznaczeniem.

• Karta z czerwonym paskiem przeznaczona jest dla żołnierza rezerwy, który jest obowiązany stawić się do czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
• Karta z zielonym paskiem przeznaczona dla żołnierza rezerwy powołanego do czynnej służby wojskowej za pomocą karty powołania lub w drodze obwieszczenia.
• Karta z niebieskim paskiem skierowana jest do pracowników resortu obrony narodowej lub innych osób niebędących pracownikami resortu obrony narodowej.

Karty mobilizacyjne są wydawane osobom, które w razie ogłoszenia mobilizacji lub wybuchu wojny mogą zostać wezwane do wykonywania zadań związanych z obronnością państwa. Dotyczy to głównie:

• osób należących do rezerwy wojskowej, które mają odpowiednie przeszkolenie i kompetencje wojskowe,
• specjalistów wykonujących zawody istotne dla funkcjonowania państwa, m.in. w ochronie zdrowia, logistyce, IT czy systemach łączności,
• przedstawicieli służb mundurowych oraz osoby posiadające doświadczenie w instytucjach publicznych,
• wybranych pracowników cywilnych przewidzianych do zadań wspierających państwo, np. w administracji, sektorze energetycznym lub transporcie.