Preview | Onimusha: Way of the Sword – Onimusha voelt weer als Onimusha. Dat schreven we na onze speelsessie op Gamescom, waar het responsieve parry-systeem en het plezierige zwaardvechten direct overtuigden. Maar die demo was kort en strak geregisseerd. In een nieuwe sessie van twee uur kregen we een veel breder beeld, en dat beeld ziet er veelbelovend uit.

De sessie begon precies waar de gratis demo stopt. Na het duel met Sasaki Ganryu op het podium van Kiyomizu-dera belandt Musashi in de Oni-wereld, een vreemde dimensie vol zwevende rotsen en vergulde ruïnes. Daar krijgt hij de Oni Bow, waarmee je vijanden van een afstand kunt uitschakelen, rondzwevende rotsblokken op Genma kunt laten vallen en eenvoudige puzzels kunt oplossen. Dat zorgt voor wat afwisseling naast het zwaardvechten, al zijn de puzzels voorlopig nog vrij simpel.

Dit gedeelte eindigde met het gevecht tegen Daidara, een enorme Genma die alles lijkt op te willen eten wat hij tegenkomt. Het gevecht zelf viel mee dankzij zijn goed herkenbare aanvallen, maar Daidara heeft nog een extra truc. Net als Musashi kan hij de rondzwevende souls opnemen om sterker te worden. Je moet daardoor steeds kiezen of je hem eerst aanvalt of je souls veiligstelt. Dat maakte het gevecht een stuk interessanter en was iets wat we in de eerdere demo nog niet hadden gezien.

Na de Oni-wereld keerden we terug naar Kyoto, waar de game duidelijk meer vrijheid geeft. Way of the Sword is geen open wereld of soulslike, maar Kyoto biedt wel meer ruimte om zelf je route te bepalen dan de eerdere levels. De Rokudo Chinno-ji-tempel vormt de hub waar je stats verbetert, nieuwe charms koopt en bossgevechten opnieuw kunt spelen in een aparte trainingsdimensie. Vanuit daar ga je op pad om rifts te sluiten, Genma te verslaan en dorpelingen te redden voor beloningen.

Ook de RPG-kant van de game wordt een stuk uitgebreider. Way of the Sword heeft een skill tree met nieuwe vaardigheden, zoals een verbeterde deflect en een Blazing-modus die je oplaadt door succesvol te pareren. Daarnaast zijn er charms met passieve bonussen die je met materialen kunt verbeteren. Nieuwe vaardigheden en upgrades koop je met souls en zeldzame Power Stones. Het zijn behoorlijk wat systemen, maar Capcom legt ze rustig een voor een uit.

Ook de gewone vijanden bleven tijdens deze langere sessie vrij eenvoudig. Hakken, guard breken en een finisher uitvoeren. Daar kwamen we lange tijd prima mee weg, zonder dat de game ons echt dwong om onze aanpak te veranderen. Pas toen we een paar nieuwe skills hadden vrijgespeeld, kwam er wat meer variatie in de gevechten.

De bosses zijn een heel ander verhaal. Rasho-gan, een veelarmige Genma die zich als godheid voordoet bij het Yasui Konpiragu-heiligdom, was voor mij het hoogtepunt van de sessie. Het wezen vervult wensen op een nogal gruwelijke manier en gooit in de tweede fase letterlijk bomen en gebouwen naar je hoofd. Elke boss heeft bovendien een tweede fase waarin de aanvalspatronen flink veranderen. Daardoor weet je na de eerste fase nooit helemaal wat je in het vervolg te wachten staat.

Verderop in de sessie kwamen we Byakue tegen, een beestachtige Genma met een enorme bijl die steeds agressiever wordt naarmate het gevecht vordert. Waar Rasho-gan vooral draait om geduldig deflecten, werkt bij Byakue juist een aanpak met minder aanvallen die harder aankomen. Dat verschil zorgt ervoor dat je niet bij elke boss op dezelfde manier te werk kunt gaan. Dat houdt het zwaardvechten een stuk interessanter.

Na twee uur spelen is duidelijk dat Way of the Sword groter is dan de Gamescom-demo liet zien. De game wisselt lineaire stukken af met ruimere gebieden vol extra activiteiten, terwijl de RPG-systemen genoeg ruimte geven om Musashi sterker te maken. Vooral de bossgevechten maakten indruk, al begonnen de side-encounters snel wat herhalend te worden. Dat de release werd vervroegd laat zien dat Capcom vertrouwen heeft in de game. De basis voelt nog steeds als Onimusha, maar er is duidelijk meer omheen gebouwd dan in de oudere delen.

Meer