Það er bæði mikilvægt og réttlætanlegt að bæta kjör þeirra sem eru lægst launuð. En hagfræðin er skýr: ef það er gert ár eftir ár með því að þjappa saman launaspönninni, veikjast hvatar til menntunar. Háskólamenntaðir koma seinna inn á vinnumarkaðinn, oft með þunga greiðslubyrði vegna námslána og hefja lífeyrissparnað síðar en aðrir. Þegar launamunur minnkar, minnkar einnig hvati til sérhæfingar. Samfélagið byggir á sérfræðiþekkingu: kennslu, hugverkum, heilbrigðisþjónustu, verkfræði, skapandi greinum og annarri fagþekkingu. Ef launastefnan endurspeglar ekki verðmæti menntunar og ábyrgðar veikjast hvatar til sérhæfingar, með neikvæðum afleiðingum fyrir allt samfélagið. Seðlabankinn bendir á að launaskrið sé breytilegt og ráðist af stöðu hagkerfisins og ytri þáttum. Það undirstrikar að þróun þess er óviss og ræðst af aðstæðum hverju sinni.

BHM bendir á að ekki sé hægt að byggja stöðugleika á því að draga kerfisbundið úr arðsemi menntunar. Til lengri tíma ræðst hagvöxtur fyrst og fremst af aukinni verðmætasköpun á hverja vinnustund, með öðrum orðum, aukinni framleiðni. Þetta samræmist nýrri atvinnustefnu stjórnvalda. Sú þróun byggir m.a. á því að hagkerfið nýti og umbuni sérhæfðri þekkingu og færni.