Przypominamy tekst Konrada Wojciechowskiego z 23 listopada 2023 r.

Gdy zniknęła żelazna kurtyna i kapitalizm już nie musiał się skradać na palcach, bo nastała wolność gospodarcza, ojciec Artura poczuł, że to jest właśnie ten moment. Teraz albo nigdy. Takich jak on, którzy postanowili się w końcu wybić, było na początku lat 90. dużo więcej. – Cały bazar – śmieje się Artur. – Inicjatywa prywatna szybko nabrała wolnorynkowych manier i jeden kapitalista wyrastał przy drugim, niemal na każdym rogu. Na naszym bazarze widać to było jak na dłoni. Ktoś sprzedawał biustonosze, ktoś inny obok drogie perfumy, a my modne wówczas piłki kauczukowe, które skakały po całym targowisku, kiedy ludzie podchodzili do naszego stoiska i sprawdzali, jak to działa.

Stoisko to za dużo powiedziane. Artur z ojcem i matką nie mieli nawet łózka polowego, o popularnych "szczękach" (blaszany stragan z zamykaną wiatą) nawet nie wspominając. Handlowali na odwróconym do góry dnem kartonowym pudełku. W sam raz, aby wyłożyć towar. Ludzie przyglądali się wynalazkowi z kauczuku, robili wielkie oczy i sięgali do kieszeni po zwitki pieniędzy.

– Płacili po 2 tys. zł za sztukę, czyli dzisiejsze 20 gr. Ojciec na tych kulkach się dorobił. Później handlował innym towarem. Ciotka prowadziła duży sklep z zabawkami, a on brał od niej artykuły w komis i rozwoził po targowiskach w cały mieście nowiutkim małym fiatem, który ledwo co zjechał z taśmy w Polmozbycie – w głosie 41-letniego Artura słychać nutę tęsknoty za tamtymi czasami.