Thijs Peters is hoofdredacteur en uitgever van Zorgvisie en Skipr. Thijs studeerde Ruslandkunde in Amsterdam en journalistiek in Utrecht en begon zijn carrière als economieverslaggever bij weekblad Intermediair. Daarna was hij chef redactie en mede-eigenaar van Z24 Media en hoofdredacteur bij het tijdschrift Management Team. Na een periode van 5 jaar buiten de media als hoofdredacteur en creatief directeur bij Goodhabitz Online Learning, keerde hij terug bij zijn oude liefde, de journalistiek. Aarzel niet hem te mailen op thijs.peters@bsl.nl

We geven iets meer dan 10 procent van ons bruto binnenlands product (bbp) uit aan zorg, wat veel minder is dan de Amerikanen met hun supersized budget van 17 procent van het bbp, en ook minder dan de 12,5 procent die Duitsers besteden – dankjewel nog voor de IC-bedden in coronatijd – maar wel een stuk meer dan Luxemburg of Ierland.

Dat is wat het kost, en wat levert die zorg op? De levensverwachting is een mooie graadmeter. Nederlanders worden heel oud, gemiddeld 82 jaar, maar ook weer niet het oudst van Europa. Het EU-gemiddelde ligt op 81,7. In Zweden of Italië wordt men met 84,1 jaar een stuk ouder. Weer in de grijze middelmaat dus.

Maar dan een andere statistiek: de gezonde levensverwachting vanaf 65 jaar. Die is in Nederland helemaal niet zo goed. Zeker voor vrouwen, en dat is opvallend. De Nederlandse vrouw van 65 kan naar verwachting nog 9 jaar in goede gezondheid leven, Nederlandse mannen 9,2 jaar. Dat is ónder het EU-gemiddelde van respectievelijk 9,6 en 9,2 gezonde jaren. Het steekt helemaal schril af tegen de 14,3 gezonde jaren die een 65-jarige Zweedse nog tegoed heeft of de 13,5 jaar voor een Zweedse man.

We worden dus wel oud, maar onze laatste dagen brengen we kwakkelend door. En dat ligt niet aan de zorgverleners. Die dotteren, verzorgen en revalideren zich juist een slag in de rondte om de Nederlander naar die 82 te brengen. De zorg levert juist een wereldprestatie door die kloof tussen onze gezonde jaren en levensverwachting te overbruggen. Dat doen ze ons bijna nergens anders in Europa na.

Alleen het houdt wel een keer op. Als sportvelden blijven verdwijnen, de grond verzadigd is met PFAS, we stug chardonnaytjes door blijven slurpen, op fatbikes rijden, een vape opsteken en in het weekend een pilletje nemen, valt daar niet tegenaan te zorgen. Zelfs niet voor Europees zorgkampioenen.

Nederland moet gezonder gaan leven en de overheid kan dus beter in preventie investeren dan meer geld in de zorg pompen, vinden steeds meer bestuurders en zorgverleners. In zorgmanagementspeak: er moet geld naar het sociaal domein, want met pleisters plakken komen we er niet. Dat is de overkoepelende boodschap in deze Zorgvisie.