Waarom waarderen we specialistisch vakmanschap meer dan generalistisch vakmanschap? Die vraag houdt Anita Wydoodt, voorzitter raad van bestuur Parnassia Groep, al langer bezig. "Het lijkt alsof specialisten en generalisten elkaar uitsluiten."

Fotografie: Paul Tolenaar

Anita Wydoodt is één van de vaste columnisten van Zorgvisie. Deze column is geschreven voor het eerste nummer van 2026.

De roep om meer generalisten klinkt luid. Het AZWA, de beweging naar de voorkant, onderstreept dat. In de ggz zien we dagelijks dat complexe problematiek vraagt om een slimme mix van generalistisch en specialistisch vakmanschap. Tegelijkertijd scholen we collega’s tot steeds verdergaande specialisten. Alsof die twee elkaar uitsluiten. Dat doen ze niet. Maar we doen vaak wél alsof. Misschien is dat wel het echte probleem.

We spreken over generalisten en specialisten alsof er een hiërarchie bestaat. Alsof de generalist de voordeur is en de specialist het eindstation. Alsof verdieping per definitie meer waard is dan overzicht. Die tegenstelling is grotendeels vals. Want een generalist is geen tussenstap. En een specialist is geen eindpunt.

Wat we nodig hebben is een kwalitatieve herwaardering van vakmanschap. Expertise en flexibiliteit zijn geen tegenpolen, maar elkaars voorwaarde. Juist in de ggz vraagt generalistisch werken om hoogontwikkelde vaardigheden: scherp diagnostisch vermogen, het kunnen schakelen tussen domeinen en het overzien van samenhang. Dat is geen ‘algemeen’ werk. Dat is meesterschap.

Aan de voorkant van de zorg vraagt dit om professionals die kunnen verkennen, verbinden, relativeren en tijdig begrenzen. Mensen die de complexiteit durven zien zonder haar meteen te willen reduceren. Toch organiseren we de zorg nog vaak alsof problemen voorspelbaar zijn en expertise pas aan het einde nodig is. We leiden professionals op voor verdieping, maar richten het systeem in op doorverwijzen en wachten. Dat is geen natuurwet, maar het gevolg van keuzes die we maken in opleiding, financiering, beloning en organisatie.

Die keuzes vragen om heroverweging. Opleidingen die meebewegen met een veranderende zorgvraag. Vakmanschap dat niet alleen draait om kennis, maar ook om metacompetenties als samenwerken, analyseren, communiceren en regie nemen. Professionals met een brede basis en een duidelijke verdieping T-shaped: breed waar het kan, diep waar het moet.

Voor een groep cliënten blijft diepgaande specialistische kennis onmisbaar. Soms meteen, soms later. Maar ook dan geldt: wie zich specialist noemt, kan het zich niet veroorloven om uitsluitend specialist te zijn. De flexibele specialist, die expertise op het juiste moment naar voren brengt, wordt steeds belangrijker.

Misschien moeten we stoppen met kiezen. En beginnen met erkennen dat de generalist óók een specialist is. Alleen in het geheel. En dat juist daar, in die balans, de toekomst van de ggz ligt.

Door: Anita Wydoodt, voorzitter raad van bestuur Parnassia Groep