ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ («Washington Post»). Η κατάρρευση της υποψηφιότητας του Γκράχαμ Πλάτνερ (Graham Platner) για τη Γερουσία στο Μέιν δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική πολιτική αποτυχία, αλλά αποκαλύπτει τα αδιέξοδα της στρατηγικής που υιοθέτησε τα τελευταία χρόνια μια μερίδα των Δημοκρατικών, αναζητώντας έναν «αυθεντικό» αντισυστημικό υποψήφιο. Αυτή είναι η βασική θέση άρθρου γνώμης που δημοσιεύει η «Washington Post».

Η αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η περίπτωση του Πλάτνερ δείχνει πώς η επιθυμία για έναν χαρισματικό «άνθρωπο του λαού» οδήγησε αρκετούς προοδευτικούς στρατηγικούς συμβούλους να παραβλέψουν σοβαρά προειδοποιητικά σημάδια για το παρελθόν του.

Όπως σημειώνεται, οι πολιτικοί σύμβουλοι Νταν Μοράφ (Dan Moraff), Λιάν Φαν (Leanne Fan) και αργότερα ο Μόρις Κατζ (Morris Katz), ο οποίος είχε συμβάλει στην ανάδειξη του δημάρχου της Νέας Υόρκης, Ζόραν Μαμντάνι, είδαν στον Πλάτνερ, πρώην πεζοναύτη, οστρακοκαλλιεργητή και χαρισματικό ρήτορα, αυτόν που θα μπορούσε να εκφράσει την οργή της εργατικής τάξης απέναντι στο πολιτικό κατεστημένο.

Η «Washington Post» υποστηρίζει ότι η εικόνα αυτή ήταν σε μεγάλο βαθμό κατασκευασμένη. Αν και παρουσιαζόταν ως εκπρόσωπος της εργατικής τάξης, προερχόταν από μορφωμένη οικογένεια της μεσαίας τάξης, είχε φοιτήσει σε ιδιωτικά σχολεία και έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον, το οποίο εγκατέλειψε. Επιπλέον, ήταν ιδιοκτήτης επιχείρησης, με βασικό πελάτη το εστιατόριο της μητέρας του.

Σύμφωνα με την αρθρογράφο, η δημοτικότητά του οδήγησε πολλούς Δημοκρατικούς να αγνοήσουν μια σειρά από αποκαλύψεις που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν τερματίσει οποιαδήποτε πολιτική καριέρα. Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται το τατουάζ με σύμβολο που συνδέεται με τον ναζισμό, αναρτήσεις στο Reddit με μισογυνικό περιεχόμενο, προβληματικές σχέσεις με πρώην συντρόφους και η ανταλλαγή σεξουαλικών μηνυμάτων με άλλες γυναίκες ενώ ήταν παντρεμένος.

Όπως αναφέρει το άρθρο, κάθε νέο περιστατικό αποδιδόταν είτε στη μετατραυματική διαταραχή που αντιμετώπιζε μετά τη στρατιωτική του υπηρεσία είτε στον αλκοολισμό του, με τον ίδιο να διαβεβαιώνει κάθε φορά ότι επρόκειτο για το τελευταίο λάθος του.

Η «Washington Post» επισημαίνει ότι αρκετοί σχολιαστές της προοδευτικής πτέρυγας των Δημοκρατικών συνέχισαν να τον υπερασπίζονται ακόμη και όταν πρώην σύντροφοί του κατήγγειλαν περιστατικά βίας. Η κατάσταση άλλαξε όταν η Τζένι Ράσικοτ (Jenny Racicot) κατήγγειλε δημόσια ότι ο Πλάτνερ τη βίασε, ισχυρισμό που ο ίδιος αρνείται.

Μετά τις νέες καταγγελίες, κορυφαία στελέχη και οργανώσεις των Δημοκρατικών, μεταξύ των οποίων ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς, η γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουόρεν, ο βουλευτής Ρο Κάνα και η Planned Parenthood, απέσυραν τη στήριξή τους, ενώ ο Πλάτνερ ανακοίνωσε τελικά την αποχώρησή του από την εκλογική αναμέτρηση, κατηγορώντας τα Μέσα Ενημέρωσης και το κομματικό κατεστημένο ότι κατέστρεψαν την υποψηφιότητά του.

Η αρθρογράφος υποστηρίζει ακόμη ότι η υπόθεση ανέδειξε και μια έντονη διάσταση φύλου στην πολιτική. Όπως σημειώνει, οι άνδρες πολιτικοί απολαμβάνουν συχνά μεγαλύτερη ανοχή για σοβαρά προσωπικά παραπτώματα, ενώ οι σύζυγοί τους καλούνται συχνά να τους στηρίξουν δημόσια, συμβάλλοντας στην αποκατάσταση της εικόνας τους.

Καταλήγοντας, η «Washington Post» αναφέρει ότι το σημαντικότερο δίδαγμα από την υπόθεση Πλάτνερ είναι η ανάγκη ουσιαστικού και εξαντλητικού ελέγχου των υποψηφίων πριν από την ανάδειξή τους.

«Ο έλεγχος των υποψηφίων είναι απαραίτητος. Μην γίνεται πρόχειρα. Μην θεωρείτε ότι η αυτοβιογραφία ενός πολιτικού είναι η αλήθεια. Και όσο κι αν αναζητάτε έναν σωτήρα, μην δικαιολογείτε έναν υποψήφιο σαν να ήταν ο σύντροφός σας», καταλήγει το άρθρο, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «η αγάπη είναι τυφλή, οι ψηφοφόροι όμως δεν πρέπει να είναι».