Net als andere aanbieders in de verpleeghuiszorg en wijkverpleging publiceren ook wij dit jaar voor 31 maart ons kwaliteitsbeeld op onze website. Het daagt ons uit om niet alleen te laten zien wat goed gaat, maar ook eerlijk te benoemen wat nog níet lukt.

Foto: Zorggroep Elde Maasduinen

Dat benoemen hoort bij verantwoording volgens het generiek kompas, en die plicht voel ik. Juist achter de feiten en cijfers schuilen de ervaringen, worstelingen en tegenslagen waar we het meest van leren. Ik deel er graag een.

Onze sector zit volop in een transformatie, waarbij onze cliënten meer zelf de regie willen houden over hun leven en we onze zorgprofessionals puur willen en moeten inzetten op de zorg die écht nodig is en die echt past bij de behoefte van de mens. We moeten goed én ook met enige vaart inspelen op deze ontwikkelingen in de maatschappij en op de arbeidsmarkt. Dat doen we, net als de meeste andere organisaties in onze sector. Zo zetten we vol in op technologie, de hulp van vrijwilligers en naasten, en sturen we waar het kan erop dat mensen zelf de dingen doen of terug aanleren en de regie houden op een manier waar zij zich fijn bij voelen.

Daarbij hebben we als sector ook al langer te maken met de ommezwaai naar zoveel mogelijk leven in vrijheid. Dat betekent onder meer dat vrijwel alle bewoners kunnen gaan en staan waar ze willen. Een mooie ontwikkeling, die wel met zich meebrengt dat we als zorgprofessionals én naasten ook alledaagse risico’s moeten accepteren zoals het even het dorp inlopen of een wandeling maken door een bewoner die vergeetachtig is.

Al die transformatietrajecten vragen wel wat van onze medewerkers, ook al zijn sommige veranderingen juist bedoeld om hen te ontlasten. In de praktijk ervaren professionals die veranderingen niet altijd als verlichting en hebben ze last van morele stress. De meeste zorgprofessionals zijn namelijk behalve goed in hun vak ook mega-zorgzaam en gewend zoveel mogelijk uit handen te nemen, mensen te helpen. Dat niet altijd doen en loslaten is voor menigeen niet zo makkelijk. Ook zaken overlaten aan naasten en vertrouwen op vrijwilligers of niet ingrijpen als een vergeetachtig iemand buiten een wandeling gaat maken, kost soms echt kruim. Als je je moet inhouden, kan dat leiden tot een wrang gevoel, onzekerheid of frustratie. Daar moeten we oog voor hebben.

We bewegen naar een vernieuwde definitie van goede, passende zorg. Zorg die zelfrespect en zelfvertrouwen van cliënten en deelnemers versterkt en zorg die écht nodig is. We moeten goed stilstaan bij hoe we daar onze zorgprofessionals in begeleiden. Zodat ze nu en in de toekomst naar huis gaan met een voldaan gevoel omdat ze, op zijn Brabants gezegd, ‘goeie zorg’ hebben geboden.

Door Miranda de Vries, raad van bestuur, Zorggroep Elde Maasduinen